Daar zakt me de broek van af

Jarenlang ging ik gebukt onder de steevaste stelling van mijn middelste zoontje Ot, dat school 'saai' was. Met leedwezen zag ik hem traag naar school slenteren, want je gunt zo'n kind meer plezier in het leven.

Zozeer leed ik met hem mee dat, toen ik een Jenaplan school binnenwandelde, met het plan deze snel af te keuren, ik als een blok viel voor de gezellige Klippan banken, de potkachel en de gedachte: 'Hier vindt Ot het misschien wél leuk!'

Na de Kerstvakantie was het zover: Ot begon zijn nieuwe, hopelijk veel bruisender schoolcarrière op een nieuwe school.
Gretig vroeg ik na de eerste weken: 'En? Hoe vind je deze school?'

'Gaat wel,' schokschouderde Ot. 'Vergeet niet, dat ik het op mijn oude school heel erg fijn had.'