Inzet van het vuistgevecht was de vraag of Ot met Zwarte Pieten muts op naar school mocht. Ot vond van wel, ik vond van niet.
'Ik houd hem lekker toch op,' tartte Ot.
'Ik dacht het niet.'
'Ik dacht het wel.'
'Ik dacht het niet.'
'Ik dacht het wel.'
In dit soort pedagogisch uitdagende situaties moet je als moeder dan soms die ultieme troef uitspelen: 'Ik ben de moeder, dus ik ben de baas.' En dan kun je alleen maar hopen dat zij niet hun joker in zetten. Maar Ot had er een heleboel en gebruikte ze allemaal.
'Ik dacht het niet.'
'Ik dacht het wel.'
'Ik dacht het niet.'
'Ik dacht het wel.'
'Ot, dat mag alleen maar op Speelgoedmiddag,' trachtte ik onze impasse te doorbreken met redelijkheid. 'Weet je wat? Dan ga jij het vanmorgen aan de juf vragen, en als ze het goed vindt, dan mag je hem vanmiddag op.'
Schoorvoetend stemde Ot in, en kwam tussen de middag triomfantelijk thuis: 'Het mag van de juf! Alleen een mijter mag niet, want dat is zo vervelend voor de persoon achter je.'
Aaarghh daar sta je dan :-s
BeantwoordenVerwijderenDie 'rotjuffen' ook! Ze zullen het ook eens een keertje met de moeder eens zijn!
BeantwoordenVerwijderenTja.
BeantwoordenVerwijderenDaar sta je dan.
najaaaaaaaaaaaa wat een onredelijke onnozele vrouw zeg.... die juf ;-)
BeantwoordenVerwijderengeen petten in de klas :-)
BeantwoordenVerwijderenDat waren hele wijze woorden van de juf.
BeantwoordenVerwijderenEn knap dat een en ander zonder bloedneus is verlopen ;-)
O, doe jij dat zo? Ik sla er altijd direct op na de tweede keer "dacht het wel"... (-:
BeantwoordenVerwijderentuurlijk wel een pietenmuts op!
BeantwoordenVerwijderenWAAROM niet????
haha :) Nou, in zo'n geval had ik mijn energie niet verspild. Was ie met de muts aangekomen en mocht het niet, dan deed ie het toch gewoon weer uit?
BeantwoordenVerwijderenHahahaha dit is polderpolitiek op zijn best!
BeantwoordenVerwijderenIk ben de baas, ligt heel gevoelig hier bij mijn mannetje, hij kan niet verkroppen dat hij zó klein is dat anderen de baas over hem zijn.
Nu is hij gelukkig zo oud, dat hij al vooruit kan denken en kan zeggen: als ik later groot ben, dan krijg jij straf van míj!
Om dan na een halve seconde terug te krabbelen om te zeggen, nee hoor, want ik vind je toch wel lief!
Bij ons is de speelgoeddag om de week, we vergeten het allebei wel eens, gelukkig nog net tegelijkertijd.
Vorige week was hij het vergeten en had ik een speeltje ongezien in mijn jaszak gestopt, op school gaf ik het hem: hij was zo verschrikkelijk dankbaar en dan ja, dan vergeet je momenten zoals jij dat beschrijft...de wellesnietes tirades elke ochtend en elke middag;-)))